###### tags: `tłumaczenie`
# 9. Dysforia dotycząca wyglądu
Ubrania. Włosy. Makijaż. Biżuteria. Okulary. Piercing i inne modyfikacje ciała. Nawet higiena osobista może być czynnikiem prezentacji, takim jak golenie włosów na ciele lub sposób dbania o skórę. Wszystkie te rzeczy są powiązane z płcią w społeczeństwie, szczególnie jeśli chodzi o ubrania i włosy.

Podczas gdy rewolucja seksualna lat 60. i szaleństwo w modzie biznesowej lat 80. zdziałały cuda w zacieraniu przepaści między męską i kobiecą prezentacją (głównie poprzez normalizację męskiej mody jako androgynicznej), nadal istnieje ogromna presja, by dostosować się do tradycyjnych norm płci. Sukienka określana jako 'Gender Non-Conforming' jest od razu oznaczana jako queerowa; za każdym razem, gdy kobieta nosi dopasowany garnitur, jest oznaczana jako lesbijka, a tata, który zakłada kostium Elsy, ponieważ jego syn chce mieć imprezę w Krainie Lodu, jest określany jako wywrotowy i znęcający się nad swoim dzieckiem.

Długie włosy u mężczyzn były od dziesięcioleci postrzegane jako akt rockowego buntu, a mężczyźni z długimi włosami są dyskryminowani jako nieroby i włóczędzy. Krótkie włosy u kobiet są często odczytywane jako queer lub butch (chyba że są stare, wtedy należy się tego spodziewać), a kobiety często są zmuszane do utrzymywania długich włosów. Przekłute uszy u mężczyzn stały się nieco bardziej znormalizowane w latach 90., ale nadal są postrzegane jako akt buntu, a niektórzy pracodawcy nie pozwalają mężczyznom nosić kolczyków. Makijaż u mężczyzn jest tak napiętnowany przez toksyczną męskość, że nawet mężczyźni, którzy lubią makijaż, czują presję, aby go unikać.

Czy ci się to podoba, czy nie, prezentacja jest przypisywana do płci i niezwykle często zdarza się, że osoby trans chcą prezentować się w stylu swojej prawdziwej płci, a pragnienie uwolnienia się od kajdan płciowych prezentacji jest powszechne wśród wszystkich osób trans, niezależnie od miejsca, w którym siedzą w spektrum płci. W przypadku osób AMAB mogą przejawiać się jako chęć włączenia większej ilości elementów kobiecych, w przypadku AFAB może to manifestować się jako pragnienie bardziej męskiego wyglądu. Może to być pełne dążenie do przeciwnej płci przypisanej im płci lub chęć znalezienia środka w pogoni za androgynią. Może to być nawet po prostu życzenie, aby nie przedstawiać się jako przypisana płeć.

Nie wszystkie transfemy chcą prezentować się kobieco, nie wszystkie transmaski chcą prezentować się męsko, nie wszystkie osoby niebinarne dążą do androgynii. Osoby trans butch AMAB są ważne, osoby trans femme AFAB są ważne. Wygląd to nie płeć, płeć nie jest wyglądem.

Dysforia dotycząca wyglądu zazwyczaj pojawia się wcześnie w postaci fascynacji stylizacją innej płci i chęci prezentowania się tak, jak robią to osoby tej płci. To pragnienie może zostać w pewnym stopniu zaspokojone poprzez poszukiwanie stylizacji uniseksowej, ale zazwyczaj to pragnienie jest hamowane przez gatekeeping (pochodzący od samego siebie) poprzez stwierdzenia: „Nie jestem wystarczająco pewny siebie, aby tego spróbować”. AMABy często napotykają tutaj problem, gdzie to pragnienie często jest uwięzione za heteronormatywnymi oczekiwaniami, powodując, że zainteresowanie kobiecą prezentacją jest błędnie interpretowane jako pożądanie seksualne.

Post-tranzycyjna dysforia dotycząca wyglądu zwykle manifestuje się po prostu jako duży dyskomfort podczas próby przedstawienia się jako przypisana płeć przy urodzeniu. Nie chodzi nawet o to, jak ktoś wygląda, ale o to, jak czuje się w ubraniu. Przez pierwsze półtora roku mojej własnej przemiany nie mogłam znieść noszenia koszulek unisex, ponieważ po prostu sprawiały, że czułam się bardziej męsko. Nawet teraz muszę wycinać szersze dekolty, bo kołnierzyk blisko szyi sprawia, że czuję się dysforycznie.

Wpływ prezentacji na dysforię fizyczną.
Odzież może również odgrywać ważną rolę w poziomie dysforii fizycznej, jakiej doświadcza dana osoba. Kroje męskie często są bardziej kanciaste, prosto w górę i w dół w pionie i bardzo kwadratowo w poziomie. Odzież damska jest skrojona, aby lepiej dopasować się do kobiecej sylwetki, podkreślając talię i kształt bioder. Męskie spodnie mają obniżony krok, aby zrobić miejsce na zewnętrzne genitalia, i nie są dopasowane do krągłości, podczas gdy damskie figi są tego przeciwieństwem. Odzież damska jest często dopasowana do sylwetki, podczas gdy w odzieży męskiej zdarza się to rzadko. Odzież męska jest często wykonana z mocniejszych i grubszych materiałów, przeznaczona do noszenia jako jedna warstwa. Odzież damska jest często wykonana z cieńszych i bardziej rozciągliwych materiałów, które należy układać warstwami.

Ponieważ struktury te mają pasować do form męskich lub żeńskich, mają tendencję do wzmacniania poczucia niesłuszności. Klasyczny efekt to sposób, w jaki różnica między męskimi i damskimi dżinsami może mieć radykalny wpływ na poziom komfortu osoby trans. Niestety działa to w obie strony, ponieważ nawet afirmacja odzieży może ujawnić, że twoja sylwetka jest niedopasowana.

Ja sama preferuję prezentować się bardzo kobieco i miałam ochotę nosić sukienki od kiedy miałam zaledwie pięć lat. Brzydziłam się noszeniem garniturów, nienawidziłam tego, jak pasują do mojego ciała, ponieważ zawsze pociągały w sposób, który wydawał się bardzo nieodpowiedni do tego, czego potrzebowało moje ciało. Przez większość życia odmawiałam noszenia dżinsów, ponieważ męskie dżinsy zawsze wydawały się takie nieodpowiednie (damskie dżinsy i legginsy są jednak niesamowite). Potem, gdy weszłam w fazę przemiany i zaczęłam prezentować się bardziej kobieco, moja dysforia uderzyła ponownie, bo moje ciało nie dopasowywało się do tego, czego oczekiwała odzież kobieca (za dużo w kroku, za szerokie i obszerne w ramionach, za duże w pasie i za małe w klatce). Dopiero na drugim roku doświadczyłem wystarczająco dużo zmian w mojej sylwetce, aby odzież damska właściwie afirmowała moją sylwetkę.

Jak to wygląda? Cóż, wygląda to podobnie do innych typowych problemów z wyobrażeniem o własnym ciele. Tendencja do unikania wszystkiego, co przylega do ciałą, skłanianie się ku miękkim tkaninom i workowatym ubraniom. Klasycznym tropem dysforii płciowej jest dzieciak, który nosi tylko spodnie dresowe i bluzy z kapturem. Ubrania będą za duże, aby nie przylegały do ciała. AFABy mogą preferować noszenie staników kompresyjnych, aby zminimalizować ich klatkę piersiową i unikać wszystkiego, co ma wąską talię.
Wewnętrznie najczęściej manifestuje się jako intensywna zazdrość o ludzi, którymi chciałbyś być. Zazdrość o sylwetkę influencerki, silne pragnienie stroju osoby z ulicy, a przede wszystkim zazdrość wobec innych osób trans. To uczucie często utrzymuje się w okresie przejściowym, ponieważ to uczucie chęci bycia innymi ludźmi swojej płci jest w rzeczywistości całkowicie naturalne, nawet dla osób cis.

Wpływ prezentacji na dysforię społeczną.

Prezentacja może być ważna, aby uniknąć niewłaściwej płci, zwłaszcza na początku przejścia. Wiele osób trans odczuwa potrzebę określenia swojej płci, aby zostać zaakceptowanym za to, kim są, skłaniając się do kobiecej lub męskiej prezentacji bardziej, niż by faktycznie chciały, aby zrekompensować swoje ciało i upewnić się, że ludzie prawidłowo się do nich zwrócą. Ci, którzy przechodzą przez tranzycję medczyną, mogą uznać, że ta potrzeba staje się mniej ważna, gdy ich ciała się zmieniają i stają się zdolni do prawidłowego określania płci bez całego dodatkowego występu.

Prezentacja performatywna była praktycznie wymagana przed reformą WPATH w 2011 roku; każdy, kto stawił się na wizytę u lekarza bez ekstremalnie kobiecej lub męskiej prezentacji, ryzykował, że zostanie uznany za fałszerza i straci leczenie według skali Harry'ego Benjamina. Transpłciowe kobiety straciłyby estrogen po prostu przez noszenie dżinsów i bluzki zamiast sukienki lub za mało makijażu. Jest to jeden z powodów, dla których ideologia transmedyczna jest tak niebezpieczna: oznaczałaby powrót do tego systemu, etykietowanie każdego, kto nie spełnia stereotypowych poglądów na kobiecość i męskość, jako osoby faktycznie nie transpłciowej.

Prezentacja jest szczególnie ważna wśród dzieci przed okresem dojrzewania, ponieważ nie mają one znaczących drugorzędnych cech płciowych. Ubranie i włosy to jedyne sposoby, w jakie możemy pokazać płeć dziecka, do tego stopnia, że jeśli dziecko nosi po prostu różową koszulkę, nieznajomi zakładają, że to dziewczynka. Nawet odzież unisex dla dzieci jest silnie uzależniona od płci poprzez kolory i grafikę. Dla transpłciowych dzieci bycie zmuszonym do obcinania włosów lub zapuszczanie ich może być bardzo niepokojące. Odmawianie możliwości ubierania sukienek transpłciowej dziewczynce lub prezentującemu się kobieco niebinarnemu dziecku lub zmuszanie do noszenia ich transpłciowego chłopca lub prezentujące się męsko niebinarne dziecko może osłabiać ich morale.